Zo af en toe kijkt Rolf Baarda naar het programma Ik Vertrek. En dan ziet hij zijn ideeën bevestigd.
'Weet je, zo'n kandidaat is vaak iemand die zijn hele leven in beschermde loondienst heeft gewerkt. En nu besluit hij opeens een restaurant op te zetten in Italië. Plotseling moet hij een langetermijnplanning maken, sterker nog: een visie presenteren. Zo'n man verzandt daarin, en zijn vrouw komt er ook niet uit, en dus krijg je binnen de kortste keren ruzie. Leuk voor de documentairemakers, leuk voor de kijkers, maar de mensen zelf worden er niet gelukkig van.'

Zoals gezegd: dit onderstreept Baarda's ideeën. Preciezer gezegd: zijn kijk op geluk. In zijn boek P&O als businesspartner. Het managen van geluk stelt hij dat mensen alleen gelukkig kunnen worden als ze een zinvolle bijdrage leveren aan een groter geheel. 'Samenwerken is een evolutionair principe', zegt
hij. 'Alleen redden wij het niet. De omgeving verandert voortdurend, terwijl ons talent voor een groot deel vastligt. We zullen daarom moeten samenwerken om te overleven. Geluk is de bonus die ons daartoe verleidt.'

Vrijheid
Leve de loondienst dus. Want volgens Baarda is het juist binnen een organisatie dat mensen kunnen samenwerken. Let wel: kunnen. 'Dan moeten ze daartoe wel de vrijheid krijgen', zegt hij. 'Sterker nog: ze moeten daarin worden gecoacht. De werkgever moet er achterkomen waar ieders optimale waarde ligt. Wat is je specialiteit? Welk werk vind je echt leuk? Waar word je voor vertrouwd?'

Maar in zijn praktijk als adviseur heeft Baarda gemerkt dat Nederlandse organisaties die vragen niet altijd stellen. Want vaak zijn het geen geluksfabrieken, maar hebben zij meer weg van sociale gevangenissen. 'Ze zijn opgebouwd rond functies', zegt Baarda. 'En die functies zijn kunstmatige constructies, die niet zijn afgestemd op de mensen die ze vervullen. En dus hangen zulke organisaties aan elkaar van regels en procedures. Zoals in een gevangenis.'

Bron: GidsOnline